Documentaires numero 2

Ik heb de afgelopen tijd weer wat documentaires gezien en ik kan ze echt aanraden. Daarom een deel twee van deze reviews!


De regels van Matthijs.

Dit is echt een documentaire waar je de tijd voor moet nemen. Pak een beker chocomel, of iets ander fijns en laat de wereld van Matthijs tot je komen. Klinkt heel dramatisch, maar als je niet van rustige, trage, of intense portret documentaires houdt is dit niks voor jou.  

'In De Regels Van Matthijs' filmt regisseur Marc Schmidt zijn jeugdvriend Matthijs, die als autist wanhopig orde in de chaos om hem heen probeert te scheppen. Mensen zijn onvoorspelbaar en onbetrouwbaar, ze houden zich niet aan de logica van zijn denken. Matthijs neemt ieder gesprek dat hij voert op en archiveert het, de archieven reiken tot het plafond. Als de woningbouwvereniging hem uit zijn woning dreigt te zetten, ziet Matthijs zelfmoord als enige uitweg.

Dit is een documentaire die onwijs veel indruk op me heeft gemaakt. Het is bizar om te zien waar Matthijs allemaal mee worstelt. Dingen die voor ons normaal zijn, zijn voor hem weer gestoord. Hier de link naar De Regels van Matthijs .



Holland Doc: Ethel

Dit is zo'n ontzettend, ontzettend mooi portret! 'Ethel' gaat over de vrouw van Robert Kennedy, hij was weer de broer van John F. Kennedy. Ja en die kennen we allemaal sowieso wel. Maar van Robert Kennedy wist ik eigenlijk vrijwel niets. 

"In geen twintig jaar heeft ze een interview gegeven: Ethel, de vrouw van Robert F. Kennedy, houdt er niet van over zichzelf te praten. Haar jongste dochter Rory (Emmy Award-winnares) is het toch gelukt haar voor de camera te krijgen, met als resultaat een intiem portret van deze politieke dynastie. Met veel humor en relativeringsvermogen laat de film zien hoe Ethel en Robert elkaar hebben ontmoet en hoe ze pas aan zijn zijde politiek bewust werd. Terwijl de politieke ambities van haar man Robert en haar zwager John F. veel tijd vergden, is het toch gelukt om ook de kinderen op te voeden met een sterk sociaal bewustzijn. Hoe heeft Ethel het gered na de dood van haar man, als alleenstaande moeder met elf kinderen?'

Dit is de beschrijving die HollandDoc geeft over de documentaire, maar er komt zo veel meer aan bod dan alleen politiek. Je krijgt een beeld van het Amerika ten tijde van de segregatie, armoede, rellen. Het is een stukje geschiedenis vanuit hun perspectief en dat is héél mooi om te zien. En Robert Kennedy zou echt veel meer aandacht moeten krijgen, wat was dat een fantastische man. Een aanrader dus als dit jouw interesses zijn. Één minpuntje, de documentaire is nergens meer te vinden, volgens HollandDoc zijn de uitzendrechten teruggenomen namelijk. Dat wordt dus downloaden!


Femme de la Rue

De kortste van de drie, zo'n 25 minuten, is Femme de la Rue. Gewapend met haar camera ging de pas afgestudeerd Sofie Peeters de straat op. Ze werd namelijk constant lastig gevallen, bespot, uitgescholden, en geïntimideerd door mannen als ze langs liep. En, zo bleek, zij was niet de enige vrouw die er last van had/heeft.

"Zelden leidt één documentaire tot zo’n intensief debat in verschillende landen. De documentaire Femme de la Rue over seksisme in Brussel leidde vorige week tot commotie in België, maar inmiddels wordt er ook in Nederland en Frankrijk volop over gedebatteerd. '

Het is best wel bizar om als vrouw deze documentaire te kijken. Ik ben ook weleens nageroepen, of dat er kus geluidjes worden gemaakt. Maar dat zijn dan bouwvakkers waar je een keer langs fietst of gastjes op een scooter. Maar in Brussel, waar Sofie Peeters dus woont, is het gewoon stelselmatig treiteren van vrouwen. De documentaire kan ik nergens online vinden, maar ik heb hem gedownload. Dus als je hem wil hebben laat maar weten!


Veel kijkplezier

-x-

Inspirerende mensen

Ik houd er enorm van om naar documentaires te kijken. Vooral als er interessante, nederige, lieve, slimme, gekke personen centraal staan. Mijn all-time-favoriete mensen daarvan zet ik hier op een rijtje voor jullie, met de naam van de documentaire erbij zodat jullie ze mooi zelf kunnen gaan kijken!

David Hockney

Op een saaie avond zat ik een beetje te zappen tot ik bleef hangen op Nederland 2. Hier komen wel vaker interessante docu's bij AVRO Close Up, zo ook deze avond. 'Het Grotere Werk' gaat over kunstenaar David Hockney die, na jaren te hebben geleefd in Californië terugkeert naar Engeland  In en rondom zijn geboorteplaats Yorkshire probeert hij zichzelf als kunstenaar opnieuw uit te vinden. Midden op winderige heuvels plant hij zijn schildersezel en dan begint hij te kladderen. Hockney stond vooral bekend om zijn popart kunst, maar voor het eerst schildert hij de open lucht, landschappen, bossen op een kubistische/realistische manier. Langzaamaan worden zijn doeken steeds groter en groter. Een schilderij van een bos kan uit wel 12 doeken bestaan die samengevoegd inderdaad een bos vormen. Het is enorm intrigerend om te zien hoe een man van deze leeftijd nog zo'n streven heeft naar herontdekking van zichzelf. Daarnaast is het sowieso een prachtige documentaire qua beeld; het ruige Engelse landschap, het klimaat. En David Hockney is een wijze man, dus daar kun je van leren ;)!

Het Grotere Werk

(Sir) Paul Smith

Wie kent hem niet, modeontwerper Paul Smit. Op zijn 14de stopte hij met school want hij wilde graag professioneel wielrenner worden. Helaas (of gelukkig?) kreeg hij een ongeluk waardoor deze droom uiteen spatte. In de maanden dat hij in het ziekenhuis lag ontmoette hij veel nieuwe mensen. Toen hij ontslagen werd uit het ziekenhuis besloot hij af te spreken met zijn nieuwe vrienden. De pub waar ze kwamen bleek populair te zijn bij kunst studenten en van het een kwam het ander. Paul had zijn nieuwe passie gevonden! Ik wil natuurlijk niet te veel verklappen, want het kijken van de documentaire is veel leuker! Zeker een aanrader als je geïntrigeerd raakt door andere mensen en van mode houdt!

Mode in Kleur

Bill Cunningham

En dan het als klap op de vuurpijl, het meest eigenwijze en lieve mannetje op de wereld, Bill Cunningham. Als je een beetje de modeblogs volgt, en dan vooral streetstyle blogs, dan ken je Bill wel. Hij is de fotograaf van de mode op straat en werkt voor de New York Times. Meest opvallende feit is dat hij al 83 (!) is en nog steeds ronddartelt en fietst als een jong menneke. Alle grote modeweken gaat hij af, dus ook Parijs! Ook al houd je niet zo van mode, dan is het zeker al die moeite waard om te kijken wat de drijfveer is van deze man om dit werk vol te houden. Ook hier geldt, ik ga verder niks verklappen! Helaas kan ik de docu nergens online vinden dus dat wordt downloaden of kopen. Hier wel een linkje naar de trailer en de officiële site.

Bill Cunningham New York

Over mijn lijk

Ik wist wel dat het programma bestond, 'Over mijn lijk'. Maar kijken deed ik het eigenlijk nooit. En nu weet ik dus ook waarom. Ik vind het zo onwijs knap hoe Patrick Lodiers kan praten met mensen over hun eigen dood. Maar eigenlijk is het natuurlijk nog knapper dat deze mensen dat zelf kunnen.

Stel je bent 23 net als Jip. Je hebt botkanker en je gaat dood. Heel binnenkort al. In de aflevering van vanavond zag je hem zijn eigen uitvaart regelen. Hij stond op een podium in een zaal en bepaalde waar ongeveer zijn kist zou komen te staan. Er werd gesproken over euthanasie, en over de dingen die hij dagelijks ziet op straat, maar waar hij nooit meer aan zal deelnemen. Zoals het hebben van een vriendin. 'Maarja', zei hij, 'het leven gaat door'. En zo is dat wel.

Of Marieke, volgens mij was ze 33 jaar. Eierstokkanker, uitgezaaid en dus ongeneeslijk ziek. Ze was bezig met het mozaïeken van haar eigen urn. Iedereen die een stukje legde kreeg een plekje in haar hart zodat ze deze mensen mee kon nemen.

Ik voel me zo'n zwak persoon als ik deze programma's kijk. Deze personen zijn zo sterk, ze overstijgen gewoon het menselijke. Ik kan het me niet voorstellen dat ik mijn eigen begrafenis zou regelen. Als ik te horen zou krijgen dat ik ongeneeslijk ziek ben zou ik opgekruld in bed gaan liggen en gewoon gaan janken. Maar op de een of andere manier kunnen deze mensen de gewone dagelijkse dingen blijven doen. En ze genieten van alles. En dan blijken die gewone dagelijkse dingen opeens niet zo gewoon meer. Het is heel stom, maar deze programma's zorgen ervoor dat ik mezelf streng toespreek. Dat ik ook moet genieten van alles wat ik heb. Al is het maar omdat ik gezond ben. Ja ik heb soms een spastische darm, ja ik heb soms migraine, ja je verstandskiezen laten trekken is kut. Maar ik heb in ieder geval geen sluipende ziekte die me vanbinnen kapot maakt.

Heel cliché maar; carpe diem, pluk de dag. Want echt, elke dag is het waard.